ജീവിതത്തില് ഓരോരുത്തരും പല വഴികളിളുടെ കടന്നു വന്നവര് ആകാം. അനുഭവങ്ങളും ഓര്മകളും ഒക്കെ നിരത്തിയുള്ള ഒരു കുറിപ്പാണ് ഇത്.. ഫെസ്ബുക്കില് മലയാളി ക്ലബ് എന്ന ഗ്രൂപ്പില് നയന വൈദേഹി എന്ന മെമ്പര് ആണ് ഈ കുറിപ്പ് ഇട്ടത്. ഒരുപാട് ആളുകളുടെ ഉള്ളില് തട്ടിയ കുറിപ്പ് നിരവധി ആളുകള് ഷെയര് ചെയ്യുകയും ചെയ്യ്തു.. ആ കുറിപ്പിന്റെ പൂര്ണ രൂപമിതാ..
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി കട്ടത് പതിമൂന്നാമത്തെ വയസ്സിലാണ് .അതും ഒരു ചെരുപ്പ് …പിന്നീടിതുവരെ ആരുടെയും ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടോ അറിയാതെയോ എടുത്തട്ടില്ല .
ഒട്ടും ആഗ്രഹങ്ങളില്ലാത്ത നീണ്ട കൗമാരത്തെ കുറിച്ചോർക്കുമ്പോൾ എനിക്കിന്നും എന്നോട് പാവം തോന്നും .
ആവശ്യത്തിനു പോലും ഉടുക്കാനില്ലാത്ത കാലത്ത് നിറങ്ങളുള്ള വസ്ത്രങ്ങൾ സ്വപ്നം കാണുന്നതെങ്ങനെയാണ് …
ആരുടെയും ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഞാൻ ‘ഏതോ നിമിഷത്തിൽ കള്ളിയായി . വീട്ടിൽ നിന്ന് സ്ക്കൂളിലേക്കെത്താൻ ബസ്സിൽ മാത്രം പോയാ പോരാ കുറേയേറെ നടക്കാനും ഉണ്ടായിരുന്നു . ചെരുപ്പില്ലാതെ ഇത്ര ദൂരം എങ്ങനെ പോവും ?
അമ്മയുടെ കയ്യിൽ കാശില്ല … ചെരുപ്പിടാതെ പോവാനും വയ്യ ,,, ഞാനാണെങ്കിൽ ക്ലാസ്സിലേക്ക് കീറിപ്പറിഞ്ഞ ഇറക്കമില്ലാത്ത വലിയ വലിയ ഗർത്തങ്ങളുള്ള യൂണിഫോമിട്ടു വരുന്ന ,,, നേരത്തിന് ഫീസടക്കാത്ത ഒരേ ഒരു കുട്ടി …
എങ്കിലും പരാതിയില്ല ആരോടും … ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ലെ ,
കൂട്ടുകാരികളുടെ അമ്മമ്മാരുടെ നിരന്തര കളിയാക്കലുകൾ കേൾക്കുന്ന സമയം .. അവരുടെ ആരുടെയും ചെരുപ്പും യുണിഫോമുമൊന്നും ഇങ്ങനെയല്ല .. ഭംഗിയിൽ തേച്ച് ചുരിദാറിന്റെ മൂന്നു സൈഡിലേക്കും ഷാള് കുത്തി അവർ വരുമ്പോൾ കീറിപ്പറിഞ്ഞ കാരണം ഷാളെടുത്ത് പുതച്ച് നടക്കേണ്ട അവസ്ഥയാണെനിക്ക് ..
ആ ഇടക്കാണ് ഉള്ള ചെരുപ്പ് പൊട്ടിയത് . ഒരണ്ണം വാങ്ങണം ,അമ്മയോട് ചോദിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല
ഞാൻ പതിയെ തറവാട്ടിലേക്ക് നടന്നു, അച്ഛമ്മ റിട്ടേർഡ് ഹൈസ്ക്കൂൾ ടീച്ഛറാണ് ..
അച്ഛമ്മേ ..
എന്താ കുട്ടീ ….
എന്റെ ചെരുപ്പ് പൊട്ടി ഒരണ്ണം വാങ്ങാൻ കാശ്ത്തരോ?
എന്റെല് എവടന്നാ കാശ് … ഞാൻ തന്നെ കാശില്ലാതെയിരിക്കാ
വില കുറഞ്ഞത് മതി
എന്റെല് ഇണ്ടാവണ്ടെ , ഇണ്ടങ്കിലല്ലെ തരാ
എന്നാ ആ ഇരിക്കണ അച്ഛമ്മടെ ചെരുപ്പിന്ന് ഒരു പഴേത് തര്യോ ?
അതൊക്കെ നല്ലതാ … അതൊക്കെ നിനക്ക് തന്നാ നീ നശിപ്പിക്കും ,
പിന്നീട് ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഞാൻ വീട്ടിലിക്ക് നടന്നു … വല്ലാത്ത സങ്കടായി എനിക്ക് ,ഇനി എന്താ ചെയ്യാ ചെരുപ്പിന് , കാലിനടിയിൽ കുപ്പിച്ചില്ല് കേറി വലിയ ഓട്ടയായി ഇരിക്കണ നേരാണ് .. എന്നും ആ കാല് വേദനയാണ് ,
അങ്ങനെ തറവാടിന്റെ പുറകിലൂടെ തിരിച്ച് നടക്കുമ്പോഴാണ് അച്ഛമ്മ പറമ്പിലിടുന്ന ചെരുപ്പ് വടക്കിനിയിൽ കിടക്കണ കണ്ടത് . ഒരു നിമിഷം അതൊന്ന് നോക്കി നിന്നു പിന്നീട് ആരും കാണാതെ അതെടുത്ത് ഓടി , ഉപയോഗിച്ച് അസ്ഥി വരെ പുറത്തു വന്ന ചെരുപ്പായിരുന്നു അത് എങ്കിലും ഇടാൻ ഒരു ചെരുപ്പായല്ലോ എന്ന സന്തോഷാണ് എനിക്ക് ..
പിറ്റേന്ന് എന്തോ വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം … എങ്കിലും ഒളിച്ചു വെച്ച ചെരുപ്പിട്ട് സ്ക്കൂളിലേക്ക് നടന്നു .പക്ഷേ കട്ടതിനൊക്കെ ആയുസ്സു കുറവായിരുന്നു .ആദ്യ യാത്രയിൽത്തന്നെ അത് പൊട്ടി ..
ആ തെറ്റിന്റെ കുറ്റബോധം കൊണ്ട് പിന്നിടുള്ള പല രാത്രിയും അതോർത്ത് കിടന്ന് കരഞ്ഞു
ദൈവം ശിക്ഷിക്കുമോ ? വലിയ തെറ്റല്ലെ ചെയ്തെ ,
എന്റെ ഊഹം തെറ്റിയില്ല ദൈവം ശിക്ഷിച്ചു …
അങ്ങനെ കടം വാങ്ങി എനിക്കും അമ്മക്കും കൂടി ഒരു ജോടി ചെരുപ്പ് വാങ്ങി … ഗ്രിപ്പ് ഒട്ടും ഇല്ലെങ്കിലും പുതിയ ചെരുപ്പിട്ട സന്തോഷാരുന്നു മനസ്സിൽ …
നല്ല മഴയുള്ള ദിവസം , എട്ടിലെ പുതിയ ടെസ്റ്റ് ബുക്കുകിട്ടി അന്ന് .അതും എടുത്ത് വൈകീട്ട് കുട്ടുകാരുമായി സ്ക്കൂളുവിട്ട് വരുകയായിരുന്നു ഞാൻ .
നല്ല ഭാരമാണ് ബാഗിന് , പോരാത്തേന് വഴുകി പോണ ചെരുപ്പും …
പെട്ടെന്ന് കാല് വഴുകി കയ്യിലെ പുസ്തകം റോഡിലും ഞാൻ കാനയിലും വീണു , ആ വീഴ്ചയിൽ ഒരു ചെരുപ്പ് കാണാതായി ,,,
ഞാൻ വേഗം കാനയിൽ നിന്നെണീറ്റ് റോഡിൽ കേറി നിന്നു .. കുറേ ആൺപിള്ളാർ കൂവി കൊണ്ട് അടുത്തുകൂടെ കടന്നു പോയി
എന്താ ചെയ്യാ എന്നറിയില്ല , ചെരുപ്പ് കാനയിൽ എവിടെയും പൊന്തി കിടക്കുന്നില്ല .
കാനയിൽ കയ്യിട്ട് ചെരുപ്പ് തപ്പിയാലോ ? ഞാൻ അതിനും തയ്യാറായിരുന്നു , അതാണെന്റെ അവസ്ഥ ,
പെട്ടെന്ന്
”നയനെ കാനയിൽ തപ്പിയാൽ ഞങ്ങൾ കൂടെ കൂട്ടില്ലാ ,, നീ ഇങ്ങു വന്നെ , ആ ചെരുപ്പ് പോട്ടെ ,,,”
കണ്ണ് നിറഞ്ഞു ,,, മറ്റെ കാലിലെ ചെരുപ്പ് ഊരിയെടുത്തു ,,, കളയാൻ തോന്നിയില്ല … ബാഗിൽ എടുത്തു വെച്ചു
അമ്മയോടിനി എന്തു പറയും ..
മനസ്സിലെ വേദന കൊണ്ട് വീഴ്ചയിലുണ്ടായ വേദനയൊന്നും ഞാനറിഞ്ഞില്ല .
ഒറ്റ ചെരുപ്പുകാരിയായി വീണ്ടും തിരികെ നടന്നു ,,,
ഇന്ന് എല്ലാം ഓർമ്മയാണ് ,,,ഇല്ലാത്തവരെ കാണുമ്പോൾ പറ്റുന്ന പോലെയൊക്കെ സഹായിക്കാൻ തോന്നുന്നതും സഹായിക്കുന്നതും ചേർത്തു പിടിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടാണ് ..
ഇന്നെനിക്ക് എന്തിനാണ് ക്ഷാമം ?
ഒന്നിനും ഇല്ല ,,,
അന്നും ആ ഒന്നൂല്ലായ്കയിലും വലുതായാൽ എഴുത്തുകാരിയാവണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട് , പുസ്തകങ്ങൾ ഇറക്കണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ട് .. എല്ലാ ഓർമ്മകളും കൂട്ടിക്കെട്ടിയത് ഒരു എഴുത്തുകാരി എന്ന ആഗ്രഹത്തിലേക്കാണ് , അതിലേക്ക് ഇനി കുറച്ചുനാൾ മാത്രം , എല്ലാവരും കൂടെയുണ്ടാവണം
സ്നേഹത്തോടെ ……
Nayana Vydehi Suresh
